Υπάρχουν στιγμές που η καθημερινότητα σε μια πόλη σε κάνει να νιώθεις πως ζεις σε μια παράσταση που επαναλαμβάνεται ξανά και ξανά, χωρίς ποτέ να αλλάζει το σενάριο. Σήμερα το πρωί, στο Βόλο, ζήσαμε ακόμη μία τέτοια σκηνή. Ώρα 8:00, κι ενώ μαθητές έχουν πάρει τις τσάντες τους, γονείς έχουν φύγει για δουλειά και η πόλη έχει μπει στον ρυθμό της ημέρας, έρχεται ανακοίνωση για κλείσιμο σχολείων.
Σαν να πατάει κάποιος ένα κουμπί «stop» αφού όλα έχουν ήδη ξεκινήσει.
Μαθητές να φτάνουν στις πόρτες των σχολείων μόνο και μόνο για να τους διώξουν πίσω, γιατί μόλις τώρα έφτασε το σχετικό email. Γονείς να προσπαθούν να πάρουν τηλέφωνα, να μάθουν τι συμβαίνει, να βρουν λύση για το πού θα μείνουν τα παιδιά τους, ενώ η εργάσιμη μέρα έχει ήδη αρχίσει εδώ και ώρα. Και φυσικά, οργή. Γιατί άλλο η κακοκαιρία, κι άλλο η κακή οργάνωση.
Κάποιος συμπολίτης το έγραψε εύστοχα:
«Εύγε στους αρμόδιους που 8 το πρωί έστειλαν ανακοίνωση για κλείσιμο σχολείων. Τέτοια τάξη, τέτοια αλφαδιά…»
Κι έχει δίκιο. Όχι γιατί δεν πρέπει να κλείσουν τα σχολεία όταν υπάρχει κίνδυνος – ίσα-ίσα, σωστή απόφαση υπό κανονικές συνθήκες. Αλλά όταν η ενημέρωση γίνεται την ώρα που τα παιδιά ήδη βρίσκονται στα προαύλια, τότε δεν μιλάμε για πρόληψη. Μιλάμε για σύγχυση.
Ένας άλλος συμπολίτης έγραψε οργισμένος:
«Τι ζούμε; Με μια βροχή πλημμύρισαν καινούργιοι δρόμοι. Δημόσια έργα. Ρε παιδιά, στα 30 τους δεν θα βγαίνουν από το σπίτι επειδή βρέχει…»
Ακραίο; Ίσως.
Αδικαιολόγητο; Όχι και τόσο.
Γιατί δεν γίνεται, το 2025, να κλείνουν σχολεία τελευταία στιγμή. Δεν γίνεται να μιλάμε για πόλη του 21ου αιώνα και να λειτουργούμε σαν να είμαστε στον αυτόματο πιλότο μιας άλλης εποχής.
Και κάπου εκεί έρχεται και το επίσημο δελτίο της Περιφέρειας, που αναφέρει πως η απόφαση για αναστολή λειτουργίας των σχολείων πάρθηκε λόγω επικινδυνότητας στη μετακίνηση. Θεμιτό και σωστό. Αλλά γιατί ανακοινώθηκε αφού τα παιδιά είχαν ήδη ξεκινήσει τη μετακίνηση; Η πρόληψη έχει ένα νόημα μόνο όταν γίνεται εγκαίρως.
Το πρόβλημα, λοιπόν, δεν είναι η βροχή.
Ούτε η κακοκαιρία.
Το πρόβλημα είναι η χρόνια προχειρότητα. Το «βλέποντας και κάνοντας». Το «θα δούμε το πρωί», το «στείλ’ το τώρα». Το μόνιμο «στο ίδιο έργο θεατές».
Και κάπου ανάμεσα σε πλημμύρες, κλειστά σχολεία και μισές ανακοινώσεις, ξεχνάμε πως στο κέντρο όλων αυτών βρίσκονται άνθρωποι: μαθητές, γονείς, εργαζόμενοι, εκπαιδευτικοί. Όλοι όσοι προσπαθούν να οργανώσουν τη ζωή τους μέσα σε μια πόλη που δείχνει πως δεν μπορεί να οργανωθεί η ίδια.
Όχι, δεν είναι «μόνο μια βροχή».
Είναι το σύμπτωμα μιας νοοτροπίας που πλημμυρίζει πιο εύκολα κι από τους δρόμους του Βόλου.
