"Την 27ην Απριλίου 1944 κομμουνιστικαί συμμορίαι παρά τους Μολάους κατόπιν
μιας εξ ενέδρας επιθέσεως εδολοφόνησαν ανάνδρως έναν Γερμανόν Στρατηγόν και
τρεις συνοδούς του. Πολλοί Γερμανοί στρατιώται ετραυματίστησαν".
Αυτή η ανακοίνωση δημοσιεύτηκε στις 30 Απριλίου του 1944 στον κατοχικό τύπο και
μοιράστηκε ως φυλλάδιο από τις γερμανικές Αρχές Κατοχής.
Τι είχε συμβεί;
Στις 27 Απριλίου του 1944, αντάρτες του 8ου Συντάγματος του ΕΛΑΣ, υπό τον
ανθυπολοχαγό του Ελληνικού Στρατού Μανώλη Σταθάκη, έστησαν ενέδρα κατά του
Γερμανού Διοικητή της 41ης Μεραρχίας Franz Krech, που κινούνταν με
αυτοκινητοπομπή μεταξύ Μολάων και Σπάρτης.
Το αποτέλεσμα ήταν να σκοτωθούν ο Γερμανός Διοικητής, 3 συνοδοί του και να
τραυματιστούν άλλοι 5 Γερμανοί στρατιώτες.
Οι Γερμανοί αμέσως αποφασίζουν να προβούν σε αντίποινα εκτελώντας
πολλαπλάσιο αριθμό αμάχων. Όπως ακριβώς έκαναν σε αμέτρητες περιπτώσεις σε
όλη τη διάρκεια της Κατοχής στην Ελλάδα, αλλά και σε όλη την κατεχόμενη Ευρώπη
και σε όσα εδάφη της Σοβιετικής Ένωσης είχαν υπό την κατοχή τους μέχρι τότε.
Ως αντίποινα λοιπόν διατάζουν: (βάζω αυτούσια την ανακοίνωση του Στρατιωτικού
Διοικητή της Ελλάδας)
1) τυφεκισμός 200 Κομμουνιστών την 1.5.1944
2) τυφεκισμός όλων των ανδρών τους οποίους θα συναντήσουν τα γερμανικά
στρατεύματα επί της οδού Μολάοι προς Σπάρτην έξωθεν των χωρίων.
Και η διαταγή καταλήγει στο εξής αποτρόπαιο:
"Υπό την εντύπωσιν του κακουργήματος τούτου Έλληνες εθελονταί εφόνευσαν
αυτοβούλως 100 κομμουνιστάς".
Οι "Έλληνες εθελονταί" της διαταγής, ήταν οι άνδρες των Ταγμάτων Ασφαλείας
Πελοποννήσου, με επικεφαλής τον αξιωματικό του Στρατού Διονύσιο Παπαδόγγονα,
ο οποίος ήταν και προσωπικός φίλος του Γερμανού Διοικητή Krech.
Έτσι η Πρωτομαγιά του 1944 έγινε η πιο σκληρή και αιμοτοβαμμένη της σύγχρονης
ελληνικής ιστορίας, τον τελευταίο χρόνο της ναζιστικής κατοχής στην Ελλάδα. Στο
Σκοπευτήριο της Καισαριανής εκτελέστηκαν, για αντίποινα, από τους Γερμανούς
Ναζί κατακτητές 200 Έλληνες πατριώτες. 200 Έλληνες κομμουνιστές.
100 ακόμη δολοφονήθηκαν την ίδια μέρα από τα Τάγματα Ασφαλείας Πελοποννήσου
και άγνωστος αριθμός από όποιον συναντούσαν τυχαία τα γερμανικά στρατεύματα
στο δρόμο μεταξύ Μολάων και Σπάρτης.
Αυτό καθόριζε η διαταγή. Αυτό και έγινε. Πάνω από 300 άνθρωποι μέσα στην ίδια
μέρα
Η ιστορία 157 εκ των εκτελεσθέντων στην Καισαριανή υπήρξε ακόμη πιο σκληρή και
τραγική.
Βρίσκονταν στη φυλακή από το 1936. Τους είχε φυλακίσει η δικτατορία του Ιωάννη
Μεταξά ως επικίνδυνους για το Έθνος, ως πολιτικούς αντιπάλους στην Ακροναυπλία.
Όταν εισέβαλε η φασιστική Ιταλία στην Ελλάδα, στις 28 Οκτωβρίου του 1940, 600
Έλληνες κομμουνιστές κρατούμενοι από το καθεστώς, με επιστολή τους προς τον
Ιωάννη Μεταξά, ζήτησαν την αποφυλάκισή τους και την αποστολή τους στο μέτωπο
ώστε να πολεμήσουν για την πατρίδα τους την Ελλάδα ενάντια στην ιταλική εισβολή.
Το καθεστώς του Ιωάννη Μεταξά απέρριψε το αίτημά τους και τους ζήτησε να
υπογράψουν δήλωση μετανοίας.
Τελικά οι πολιτικοί κρατούμενοι παραδόθηκαν από τις ελληνικές αρχές στους
Γερμανούς εισβολείς, όταν οι Γερμανοί κατέλαβαν τη χώρα.
Η τότε κυβέρνηση της Ελλάδας τους θεώρησε πιο επικίνδυνους από τους Ναζί
κατακτητές.
Τα γράφω αυτά γιατί αυτός ο τόπος, η πατρίδα μας, η Ελλάδα συναντήθηκε ξανά με
την ιστορία της. Συναντήθηκε ξανά με τη μνήμη
Μέσα από φωτογραφίες που ήρθαν για πρώτη φορά στο φως, 82 χρόνια μετά το
γεγονός.
Φωτογραφίες οπτικό τεκμήριο ενός από τα πιο σκοτεινά κεφάλαια της γερμανικής
Κατοχής στην Ελλάδα.
Και έρχονται στη δημοσιότητα αδιάψευστοι μάρτυρες μιας εποχής σε μια περίοδο
που γίνονται αλεπάλληλες, επίμονες, σκληρές σε σημείο εμμονής απόπειρες
παραχάραξης, αλλοίωσης της σύγχρονης ελληνικής ιστορίας.
Δεν μπορώ να ξεχάσω το βίντεο που δημοσιεύτηκε πρόσφατα από την Ομάδα
Αλήθειας, για τα «εγκλήματα της Αριστεράς» στην Ελλάδα, τα αμέτρητα άρθρα του
Μουμτζή ενάντια στην ιστορία και την προσφορά του ΕΑΜ-ΕΛΑΣ για την
απελευθέρωση της Ελλάδας με όραμα μια κοινωνία πιο δίκαιη και πιο ελεύθερη.
Ότι οι Έλληνες κομμουνιστές είχαν μειωμένη εθνική συνείδηση, ότι ήταν προδότες,
ότι ήταν ανθέλληνες, ότι το ΕΑΜ και ο ΕΛΑΣ ήταν οργανώσεις δολοφόνων.
Και όμως η πραγματική Ιστορία, η ιστορική αλήθεια είναι τόσο πεισματάρες, που έτσι
ξαφνικά, εκεί που δεν το περίμενε κανείς, έρχονται στην επιφάνεια με τη μορφή
οπτικού υλικού.
Μερικές φωτογραφίες διαψεύδουν ολόκληρους καλολαδωμένους,
καλοπληρωμένους, καλοκουρδισμένους, πανίσχυρους προπαγανδιστικούς
μηχανισμούς και μια συντονισμένη απόπειρα διαγραφής ιστορικών γεγονότων από
τη συλλογική μνήμη.
Λίγες ώρες μετά τη δημοσίευση των φωτογραφιών "άγνωστοι" βεβηλώνουν το
μνημείο των εκτελεσθέντων στην Καισαριανή.
Η Ομάδα Αλήθειας, ο προπαγανδιστικός μηχανισμός της Νέας Δημοκρατίας, που
δεν αρνείται ούτε το ρόλο της, ούτε την κομματική της ένταξη, αμφισβήτησε την
εγκυρότητα αυτού του φωτογραφικού υλικού. Τόσο μίσος, τέτοια εμπάθεια.
Πριν λίγες μέρες οι άνθρωποι που τρέχουν αυτήν την Ομάδα και διακατέχονται από
τέτοιο μένος και τέτοια απέχθεια στην διαφορετική πολιτική άποψη, που δεν
αναγνωρίζουν ένα μεγάλο κεφάλαιο της σύγχρονης ελληνικής ιστορίας, ήταν
κεντρικοί προσκεκλημένοι από την τοπική οργάνωση της Νέας Δημοκρατίας στην
κοπή της πρωτοχρονιάτικης πίτας της στην πόλη μας το Βόλο, στη Μαγνησία. Στο
Βόλο της Κίτρινης Αποθήκης. Στη Μαγνησία των πολλών μαρτυρικών χωριών. Του
στρατοπέδου συγκέντρωσης γυναικών στο Τρίκερι.
Τα σκέφτομαι με λύπη αλλά ταυτόχρονα κοιτάζω και τη φωτογραφία με τους
μελλοθάνατους να στέκονται μπροστά στο γερμανικό εκτελεστικό απόσπασμα,
αγέρωχα, με αυταπάρνηση, αποφασισμένοι, σίγουροι ότι η θυσία τους για την
Πατρίδα δεν θα πάει χαμένη. Και δεν πήγε.
Σκέφτομαι επίσης την πρώτη πράξη, πριν απο 11 χρόνια, του τότε Πρωθυπουργού
Αλέξη Τσίπρα, πριν καν μεταβεί στο Μέγαρο Μαξίμου να αναλάβει καθήκοντα, να
περάσει και να σταθεί πρώτα στο Σκοπευτήριο της Καισαριανής και να αφήσει ένα
τριαντάφυλλο στη μνήμη των ανθρώπων που έπεσαν από την αγάπη τους για μια
ελεύθερη Ελλάδα και την δήλωση του σημερινού κυβερνητικού εκπροσώπου
Π.Μαρινάκη εκείνη την περίοδο: «Τσίπρα αν ήμασταν στον εμφύλιο, από το δικό μου
χέρι θα πήγαινες»…
Φυσικά και δεν είμαστε όλοι ίδιοι.
Μια φωτογραφία πιστοποίησε ένα γεγονός. Ότι η ιστορία της Ελλάδας, γράφτηκε
από τους πολλούς απλούς πολλές φορές ανώνυμους, ανθρώπους, οι οποίοι τις πιο
δύσκολες στιγμές, τις πιο σκοτεινές στιγμές για αυτή τη χώρα έκαναν την πιο μεγάλη
πράξη. Έδωσαν τη ζωή τους.
Τους τιμάμε όταν δεν τους ξεχνάμε.
Τους τιμάμε όταν παλεύουμε να τους δικαιώσουμε.
Με μια Ελλάδα πιο δίκαιη, πιο ελεύθερη, πιο δημοκρατική, όπου όλοι θα έχουν ίσες
ευκαιρίες για προκοπή.
