Αχ αυτός ο χρόνος! Αμείλικτος περνάει και παρασύρει στο διάβα του τα πάντα σαν ένα ορμητικό ποτάμι. Τα…..παιδιά, τρόπον τινά, που έλεγαν οι φιλόλογοι, μεγάλωσαν και διανύουν την 7η δεκαετία της ζωής τους. Είναι στις αρχές όμως. Μην τρομάζει η πρόταξη του 7, είναι πολύ κοντά στο 6………ακόμα. Η 3η τάξη του ιστορικού 20ου δημοτικού σχολείου Νέας Ιωνίας Βόλου, στο Κουφόβουνο. Εκεί όπου σήμερα συστεγάζονται το 5ο και το 11ο, στη διασταύρωση των οδών Παπαρήγα και Μαιάνδρου. Μιλάμε για συμμαθητές της χρονιάς 1972-1973, πριν αποκατασταθεί η δημοκρατία. Πραγματικά θα ήθελα να υπήρχε τρόπος να δουν οι σημερινοί μαθητές πως ήταν η σχολική ζωή εκείνης της εποχής, για να καταλάβουν τι εστί…..βερύκοκκο. Στην παρακάτω φωτογραφία μπορώ να διακρίνω, εξ αριστερών, Εύη Κοπάνου (αχ Εύη, τώρα στα……ήντα και, μας έμαθαν και τη σέλφι……νέα περπατησιά, ξέρεις), Σταύρος Κατσούρας (φυσική θέση εκ….πεποιθήσεως. εξ αριστερών είπαμε), Γιώργος Καραστέργιος, Αντώνης Καραγιάννης;;;( είναι, δεν είναι;;), Kώστας Μαγιόγλου, Νίκος Σπυριδάκης και εκ δεξιών, Γιώργος Χαρίτος (στρατηγέ μου…), δίπλα δεν αναγνωρίζω, αμέσως μετά Στέργιος Στεργίου και τέρμα κάτω Δημήτρης Λεύκελης, που πρωτοστάτησε στην ιδέα και την οργάνωση της συνάντησης.
Μάλιστα, ο Λεύκελης δημοσίευσε την παρακάτω φωτογραφία εκείνων των αλησμόνητων χρόνων με δασκάλα την κυρία Κάκια, επιβλητική με βραχνή φωνή και άψογο ντύσιμο. Αυτά τα….παλληκάρια είναι μεταξύ των παρακάτω παιδιών. Είπαμε, ο χρόνος…
Αλλη μια φωτογραφία από τη συνάντηση της Παρασκευής με τους, κυκλικά από αριστερά προς δεξιά, Κώστα Πα’ι’ζάνο, Αντώνη Αντωνίου, Νίκο Μωρα’ί’τη, Βάσσα Παρασκευά και Εύη Κοπάνου.
Πως ήταν το 20ο δημοτικό σχολείο τότε; Περίπου όπως στην παρακάτω φωτογραφία, η οποία μάλλον τραβήχτηκε στα τέλη της δεκαετίας του ’90, καθώς κατεδαφίστηκε τη δεκαετία του 2000 και δημιουργήθηκε το σημερινό σχολικό συγκρότημα του 5ου και του 11ου. Απλά, παλιότερα υπήρχε περισσότερη πρασινάδα μπροστά στις αίθουσες, τα ”λυγούστρα” όπως τα λέγαμε τότε τα φυτά εκείνα, από τα οποία οι δάσκαλοι, ευκαιρίας δοθείσης, έκοβαν κλωνάρια και, αν έκανες ”αταξία”, τα ένιωθες εν τη παλάμη….. Γι’ αυτό λέω. Τι να πουν τα σημερινά παιδιά….μη μου άπτου!!!
Ε, δε νομίζετε ότι ταιριάζει και το παρακάτω άσμα, κατόπιν αυτών;;
Μακάρι η ζωή να δώσει την ευκαιρία για πολλές, πολλές, πολλές ακόμα τέτοιες συναντήσεις στο μέλλον και κυρίως…….να μη λείπει κανείς.
Νίκος Βητσόπουλος
