Στο Βελεστίνο, μπροστά σε χιλιάδες φιλάθλους, ο Ρήγας έκανε αυτό που έπρεπε. Nίκησε με 2-0 τον Ολυμπιακό Βόλου και πλέον με το +5 που έχει στα χέρια και στα πόδια του, πήρε τον έλεγχο του πρωταθλήματος, ευρισκόμενος ουσιαστικά μια ανάσα από τη Γ’ Εθνική. Με γκολ του Βλάχου πριν το ημίχρονο και του Μπαλαμώτη στο δεύτερο, «κλείδωσε» το τρίποντο και μαζί ένα όνειρο που χτιζόταν σωστά εδώ και καιρό. Και απέναντι; Μια ομάδα χαμένη. Ο Ολυμπιακός Βόλου δεν έχασε απλώς ένα ντέρμπι. Εχασε μια ακόμη χρονιά. Εχασε έναν στόχο. Εχασε, ίσως, κάτι ακόμα από την αξιοπρέπειά του. Η ήττα αυτή τον κρατάει ξανά στο τοπικό. Κι αυτό, για έναν σύλλογο με τέτοιο παρελθόν, δεν είναι απλώς αποτυχία. Είναι πληγή. Το πιο σκληρό όμως, δεν είναι το αγωνιστικό. Είναι η εικόνα γύρω από την ομάδα. Παίκτες που δηλώνουν απλήρωτοι. Ενταση με τον κόσμο. Διοικητική αστάθεια. Ολα αυτά συνθέτουν μια πραγματικότητα που δεν ταιριάζει ούτε στην ιστορία, ούτε στο μέγεθος αυτού του συλλόγου.
Κι όμως… Μέσα σε όλα αυτά, υπάρχει κάτι που παραμένει σταθερό: ο κόσμος. Αυτός ο κόσμος που ταξιδεύει, που γεμίζει γήπεδα, που περιμένει, που δεν εγκαταλείπει, που θυμάται κι αναπολεί άλλες εποχές, που αρνείται να αποδεχτεί ότι η θέση του Ολυμπιακού Βόλου είναι εδώ. Αυτή η ταλαιπωρία δεν ανήκει σε αυτούς. Δεν τους αξίζει να βλέπουν την ομάδα τους να παλεύει στο τοπικό, όταν κάποτε κοίταζε πολύ ψηλότερα. Δεν τους αξίζει να ακούνε για προβλήματα αντί για στόχους. Δεν τους αξίζει να ζουν απογοητεύσεις αντί για περηφάνια.
To πράγμα φαίνεται από καιρό. Ενας τύπος με ασυνάρτητες….αναρτήσεις, υπερφίαλες και αλλαζονικές, που δείχνει κάποια πενηντάευρα στον αέρα, με τούρτες και μπαλόνια, δεν μπορεί να είναι η εγγύηση σταθερότητας κι ανόδου μιας τέτοιας ιστορικής ομάδας. Οπως λένε στο χωριό μου…..όπου ακούς πολλά κεράσια πάρε μικρό καλάθι. Βέβαια, πάντα υπάρχουν και οι παρατρεχάμενοι για να δοξάζουν τον Καίσαρα, ο οποίος όμως, αποδεικνύεται γυμνός.
Κάπου εδώ τελειώνουν οι δικαιολογίες. Ο Ρήγας Φεραίος δείχνει τον δρόμο. Οργάνωση, πλάνο, σταθερότητα και το αποτέλεσμα έρχεται. Οχι με λεγεωνάριους, χωρίς όραμα και στόχους για κάτι περισσότερο πέρα από τα τελευταία ένσημα. Ο Ολυμπιακός Βόλου μοιάζει εγκλωβισμένος σε έναν κύκλο που επαναλαμβάνεται. Κάθε χρόνο η ίδια ελπίδα. Κάθε χρόνο το ίδιο τέλος. Και κάποια στιγμή, οι δικαιολογίες τελειώνουν. Γιατί στο τέλος το ποδόσφαιρο είναι χαρές και λύπες. Πάνω απ’ όλα όμως, είναι ο κόσμος. Οταν αυτός ο κόσμος συνεχίζει να πονάει, να περιμένει και να ελπίζει…τότε το πραγματικό ερώτημα δεν είναι γιατί χάθηκε ένα παιχνίδι. Είναι μέχρι πότε θα αντέχει να χάνει τα όνειρά του;
Χρυσόστομος Βητσόπουλος
