Αθλητική στήλη,
αποκλειστικά για χουλιγκάνους, λοβοτομημένους και κάφρους
*** Χουλιγκάνοι, Λοβοτομημένοι και Κάφροι όλων των ομάδων,
όλων των κομμάτων
και όλων των θρησκειών,
σάς χαιρετώ…
*** Η Μελίνα Μερκούρη υπήρξε μία από τις κορυφαίες Ελληνίδες τού 20ού αιώνα,
όμως έμελλε να μαγαρίζεται εξακολουθητικώς η μνήμη της από ένα σωματείο
που διαχρονικώς αποδεικνύεται κατώτατο των ιστορικών περιστάσεων
και των ευθυνών που δημιουργούνται από ανάλογες ονοματεπωνυμοδοσίες.
Όπως συμβαίνει, λοιπόν, με τον ήρωα τής Επανάστασης τού ’21, τον Γεώργιο Καραϊσκάκη
(ο οποίος -μέσω τού γηπέδου που φέρει το ονοματεπώνυμό του-
έχει συνδεθεί μετά θάνατον με τις σεσημασμένες και παντοιότροπες «Διδαχές Ήθους»),
όπως επίσης συμβαίνει και με τις υπερτάτως αγαθές έννοιες «Ειρήνη» και «Φιλία»
(οι οποίες -μέσω τού γηπέδου που τις φέρει στην ονομασία του-
έχουν συνδεθεί με τις σεσημασμένες και παντοιότροπες «Διδαχές Ήθους»),
όπως εν τέλει συμβαίνει και με το «Κίνημα τού Ολυμπισμού»
(το οποίο -μέσω τής ομάδας που φέρει τη σχετική αρχαιοκάπηλη ονομασία-
έχει συνδεθεί με τις σεσημασμένες και παντοιότροπες «Διδαχές Ήθους»),
έτσι και η αναντικατάστατη γυναικεία προσωπικότητα τής πατρίδας μας
υφίσταται οχετώδεις μεταθανάτιες προσβολές
από τις σεσημασμένες και παντοιότροπες «Διδαχές Ήθους».
Συνιστά μέγιστη ντροπή για την τεταρτοκοσμική Νεοελληνική Μπανανία,
το γεγονός ότι στο κλειστό «Μελίνα Μερκούρη» εξυφάνθηκε το δολοφονικό σχέδιο
που εκτελέστηκε λίγα μέτρα έξω από το γήπεδο
και είχε ως αποτέλεσμα τον θάνατο τού αστυνομικού Λυγγερίδη·
δολοφονικό σχέδιο που εκπονήσανε -προφανώς με άνωθεν «ηθική αυτουργία»-
οι γνωστοί και μη εξαιρετέοι μαφιόζοι/εγκληματίες,
με σκοπό να εμπλουτίζανε το βάρβαρο βιογραφικό τους.
Ο «Θρίαμβος τής Παιανίας» έχει παλιώσει,
ο «Θρίαμβος τού Ρέντη» παλιώνει κι αυτός,
η «Ανατροφοδότηση τής Αιματοχυσίας» είναι επιβεβλημένη ανάγκη,
οι ατιμώρητοι δολοφόνοι εξακολουθούν υπό τας ευλογίας τού Παρακράτους
να περιφέρονται ως «Τοτέμ τού Ολυμπισμού» στο κλειστό «Μελίνα Μερκούρη»
και να αναπαράγουν το καθεστωτικό μοτίβο που τούς ανήγαγε σε ηγετικά πρόσωπα.
Και βεβαίως,
συνεργοί σε ετούτο το σαθρό πλαίσιο είναι οι θλιβεροί δημοσιογράφοι/δημοσιολόγοι,
που μετά από κάθε «Ριζούπολη» κι από κάθε «Παιανία»
αναμασούν με απόπατη υπεροψία το υπεκφυγικό τσιτάτο
«Ας μιλήσουμε για μπάλα… (για την κάθε αθλήματος «μπάλα»)».
Κρυπτόμενοι χουλιγκάνοι αισχίστου είδους,
καταπιεσμένοι μικροαστοί με ανεξάντλητη εσωτερικευμένη βία,
«ισαποστασάκηδες» που ενδομύχως είναι «Αποθεωτές τής Ομόχρωμης Μαφίας».
…
Σάββατο 28 Μαρτίου 2026:
Στο κλειστό «Μελίνα Μερκούρη» διεξάγεται ο δεύτερος ημιτελικός τού πρωταθλήματος βόλεϊ,
ο Ολυμπιακός υποδέχεται τον Παναθηναϊκό,
ο Ο.Σ.Φ.Π. χρειάζεται διακαώς τη νίκη διότι βρίσκεται πίσω στη σειρά
και σε περίπτωση ήττας θα βρεθεί με την πλάτη στον τοίχο
αφού η πρόκριση στους τελικούς κρίνεται στις τρεις νίκες
(το πρώτο ματς έγινε στις 13 Μαρτίου και ο Π.Α.Ο. επεκράτησε με 3-1),
το ματς έχει συγκλονιστική διακύμανση,
οι φιλοξενούμενοι προηγούνται με 0-1,
οι γηπεδούχοι κάνουν την ανατροπή και προηγούνται με 2-1,
οι φιλοξενούμενοι ισοφαρίζουν,
ο αγώνας πάει στο «tie-break»
όπου οι γηπεδούχοι δείχνουν να «κλειδώνουν» το παιχνίδι όταν βρίσκονται μπροστά με 10-7,
όμως η αναμέτρηση φτάνει στο μεταιχμιακό 12-12
και στο σερβίς πηγαίνει ο Χαράλαμπος Ανδρεόπουλος,
γυιος τού Δημήτρη Ανδρεόπουλου που είναι ο προπονητής τού Παναθηναϊκού.
Ο κρίσιμος κερδισμένος πόντος των φιλοξενουμένων
και οι ακολουθούντες θεμιτοί πανηγυρισμοί τους για το 12-13,
πυροδοτούν την εύφλεκτη διαχρονική μισαλλοδοξία τής απόπατης εξέδρας,
ο νεαρός Χαράλαμπος πηγαίνει ξανά στο σερβίς,
οι «Επίγονοι τού Θριάμβου τής Παιανίας»
αρχίζουν να βρίζουν εν χορώ τη (νεκρή) μητέρα τού παίκτη
και ταυτοχρόνως τη (νεκρή) σύζυγο τού προπονητή,
όμως τα πράγματα γίνονται ακόμη χειρότερα
με τις αισχρές φράσεις που ξεστομίζει ο ανερυθριάστως ερυθρόλευκος Γιάννης Ράνιος.
Η Φωνή και -κυρίως- τα ηχοχρώματά της, πάντοτε προδίδουν τα υφέρποντα συναισθήματα,
ο εκφωνητής τής «Ε.Ρ.Τ.» έκανε απέλπιδες προσπάθειες να έκρυβε την προτίμησή του,
οι προσπάθειες είχαν ήδη στεφθεί από παταγώδη αποτυχία,
πίσω από τη δήθεν αντικειμενική μετάδοση
υπήρχε η ασφυκτιούσα υποκειμενικότητα που εκραύγαζε υπέρ τού Ολυμπιακού,
καθ’ όλην τη διάρκεια τού ντέρμπι ήταν πασίδηλο
ότι η μετάδοση εγένετο από τον «“Παλομπαρίνι” τού Βόλεϊ».
Όμως,
την ώρα που οι ομάδες κατευθύνονταν στους πάγκους για το «time-out» των γηπεδούχων
και ακουγόταν το ποταπό σύνθημα «Πουτάνας γυιε, Ανδρεόπουλε»,
ο θλιβερός εκδουλευτής υπερέβη τα εσκαμμένα σε βαθμό κακουργήματος,
καθώς -αντί να μεμφθεί την κατάπτυστη περιΰβριση ή έστω να επιλέξει τη σιωπή-
προέβη σε αλήστου ξευτίλας περιγραφή:
«Στο μεταξύ, εξοργίζεται η κερκίδα με τον Ανδρεόπουλο υϊό.
Τ’ ακούει κι απ’ την κερκίδα…».
ΟΡΓΗ. ΑΗΔΙΑ. ΦΡΙΚΗ.
Φρίττεις με τη δουλοπρέπεια, με την υποτέλεια, με τη διαστρέβλωση.
Εδώ δεν έχουμε απλώς να κάνουμε με απροκάλυπτη μεροληψία,
αλλά με απολύτως συνειδητή και ουδόλως ευσυνείδητη αλλοίωση
που υφίσταται η Πραγματικότητα.
Προσέξτε τις επιτηδευμένες διατυπώσεις…
Προσέξτε τις προπαγανδιστικές διατυπώσεις…
Προσέξτε τις υπονοούμενες κατασυκοφαντήσεις…
Οι λέξεις, διαλεγμένες μία προς μία, ώστε να υπηρετηθεί το αφήγημα…
Ας αναλύσουμε τις δύο προτάσεις, λοιπόν…
1η πρόταση
«Στο μεταξύ, εξοργίζεται η κερκίδα με τον Ανδρεόπουλο υϊό.».
Κάθε ουδέτερος/αντικειμενικός/ανυποψίαστος ακροατής
θα σκεφτεί αυτομάτως ότι για να εξοργίστηκε η κερκίδα με έναν παίκτη,
για να εξοργίστηκε ένα πλήθος ατόμων με ένα άτομο,
αυτός ο παίκτης, αυτό το άτομο, θα έκανε «κάτι».
Άρα…, εδώ έρχεται το πρώτο κενό στη «Μετάδοση τής Ξευτίλας»:
Είτε όντως έγινε «κάτι»,
οπότε ο εκφωνητής έχει την απαρέγκλιτη υποχρέωση
προς τη Σφαιρικότητα και προς την Ενημέρωση,
να αναφέρει ποιο είναι αυτό το «κάτι» που διέπραξε ο παίκτης,
είτε δεν έγινε «κάτι»,
οπότε ο εκφωνητής επιχειρεί αντιπερισπασμό μέσω τής δημιουργίας εντυπώσεων.
2η πρόταση
«Τ’ ακούει κι απ’ την κερκίδα…».
Εδώ κορυφώνεται το Αίσχος. Εδώ κορυφώνεται η Ξευτίλα.
Η λέξη-κλειδί που φέρει μέσα της όλην την μπόχα και τη δυσωδία,
είναι η έκθλιψη «κι», είναι το εκθλιμμένο «και»,
που προκαλεί θλίψη για την υπαλληλική κατάντια.
Κάθε ουδέτερος/αντικειμενικός/ανυποψίαστος ακροατής
θα σκεφτεί αυτομάτως ότι αυτό το άτομο, αυτός ο παίκτης,
είτε τα ακούει (κι) από τούς ανθρώπους τής ομάδας του για το άρτι διαπραχθέν «κάτι»,
είτε ότι γενικώς είναι προβληματικός ως χαρακτήρας
και είθισται να τ’ ακούει απ’ την (εκάστοτε) κερκίδα εξ αιτίας τής συμπεριφοράς του.
Επιφέρει ανατριχίλα και αποτροπιασμό αυτή η ύπουλη διατύπωση,
καθώς μετατρέπει τον Θύτη σε «Θύμα» και το Θύμα σε «Θύτη»,
και κινείται ακριβώς στον ίδιο μήκος κύματος
που εκπέμπεται από τη μισογυνική ρητορική εις βάρος των θυμάτων βιασμού:
«Εντάξει, αυτός δεν έπρεπε να τη βιάσει, αλλά κι αυτή φορούσε μίνι.».
Η Θρασυδειλία τού Κατά Φαντασίαν Προκαλούμενου.
Η Θρασυδειλία τής Συκοφαντίας.
Η Θρασυδειλία των Υπονοουμένων.
Ο εκφωνητής τής «Ε.Ρ.Τ.», Γιάννης Ράνιος,
έχει περάσει τώρα πια στο «Πάνθεο των Φερέφωνων»,
μα το μείζον πρόβλημα δεν είναι το πρόσωπο αλλά ο φορέας.
Η «Δημόσια Τηλεόραση» οφείλει να σεβαστεί την πανελλήνια αποστολή της,
καθείς δικαιούται μεν να έχει τις δικές του αθλητικές/πολιτικές/κοινωνικές προτιμήσεις,
όμως η σαββατιάτικη μετάδοση ήταν, είναι και θα είναι «Μνημείο Σήψης».
Επιμύθιο:
Ο «Θρίαμβος τής Παιανίας». Νεκρός ο Μιχάλης Φιλόπουλος.
Ο «Θρίαμβος τού Ρέντη». Νεκρός ο Γιώργος Λυγγερίδης.
Κι άλλος «Θρίαμβος τού Ρέντη». Περιϋβρίζεται η νεκρή Νικολέτα Αρβανίτη,
εκλιπούσα συμβία τού Δημήτρη Ανδρεόπουλου
και εκλιπούσα μητέρα τού Χαράλαμπου Ανδρεόπουλου.
Και μαζί με τη Νικολέτα Αρβανίτη περιϋβρίζεται η νεκρή Μελίνα Μερκούρη,
που -ούσα ένθερμη φεμινίστρια- αν ζούσε και εμάθαινε το εν λόγω συμβάν,
θα απαιτούσε να πάψει αυτό το χαμερπές «κλειστό» να μιαίνει το ονοματεπώνυμό της.
Τα «Σκύβαλα τής Δημοσιογραφίας και τής Δημοσιολογίας»
που ξεπλένουν αδιαλείπτως τον θλιβερό βρομόστομο τραμπούκο προπονητή
και τον θλιβερό μαλακιζόμενο τραμπούκο παίκτη,
εφευρίσκουν ανύπαρκτα «κάτι», επινοούν ανύπαρκτες «προκλήσεις»,
για να ξεπλένουν τούς μαφιόζους/εγκληματίες/δολοφόνους.
«Λευτεριά στα αδέρφια μας».
«Λευτεριά στους μαφιόζους μας».
«Λευτεριά στους εγκληματίες μας».
«Λευτεριά στους δολοφόνους μας».
Αχ, Ολυμπισμέ…
Αχ, Ειρήνη και Φιλία…
Αχ, Γεώργιε Καραϊσκάκη…
Αχ, Μελίνα Μερκούρη…
Αχ, τι σάς έμελλε να πάθετε…
Ο Αθλητάμπουρας
