Μεγάλη απώλεια για τον Αγιο Λαυρέντιο Πηλίου αποτελεί ο θάνατος ενός εμβληματικού μουσικού της περιοχής, του Χαράλαμπου Καραμανιώλα σε ηλικία 89 ετών. Επαιζε ζουρνά με μοναδική μαεστρία και ήταν πασίγνωστος στην ευρύτερη περιοχή.
Η κηδεία του θα τελεστεί την Τετάρτη 15 Απριλίου 2026, στις 11 το πρωί, στον ιερό ναό Αγίου Αποστόλου, στον Αγιο Λαυρέντιο Πηλίου. Αφησε πίσω, τη σύζυγό του Αθηνά, τα παιδιά του Ιωάννη-Ερρικα, Δημήτριο-Μαρίνα, Λαυρεντία-Στέφανο, τον αδελφό του Δημήτριο, τα εγγόνια του Ιωνα, Χαράλαμπο, Νικόλαο, Κάρολο, ανίψια κι άλλους συγγενείς.
Στην ιστοσελίδα ”Πηλιορείτικοι Ζουρνάδες” αναφέρονται τα εξής:
”Χαράλαμπος Καραμανιώλας 2/5/1937 – 10/4/2026
Ας τον θυμόμαστε μέσα από τα δικά του λόγια….
Γεννήθηκα στις 2 Μαΐου του 1937, μέρα Πάσχα. Σαν παιδί μεγάλωσα σε φτωχή οικογένεια με πολλά παιδιά. Δεν είχαμε στον ήλιο μοίρα. Ημουν ο μικρότερος. Με στέλναν στο μπακάλη να πάρω αλεύρι -το ‘να τ‘άλλο- κι εγώ ντρεπόμαν πολύ να ψωνίζω βερεσέ. Νόμιζα ότι τον έκλεβα. Παρά τη φτώχεια μας όμως, ήμασταν ανέμελοι.
Από μικρός ήμουν στο μεροκάματο, έσκαβα αμπέλια, όργωνα με βόδια και για να περνάει η ώρα, είχα μια φλογέρα και μια φυσαρμόνικα κι έπαιζα. Αργότερα, η δουλεία που έκανα ήταν πολύ σκληρή, βαριά… οικοδομή. Και το σπίτι μου, μόνος μου το ‘κανα. Μόνο ηλεκτρολόγο και υδραυλικό φώναξα.
Τον ζουρνά τον ξεκίνησα από μεράκι. Το ‘χα βάλει και πείσμα, μετά που πέθανε ο Μαυρίκος, για να μην ορφανέψει το πανηγύρι μας από τους ζουρνάδες. Ήμουν τυχερός για το ότι έπιανε το χέρι μου απ’ όλα. Είχα την αντίληψη πώς να φτιάξω το κανέλι, πώς να φτιάξω τη μάνα, τα πιπίνια. Στην αρχή έκανα την πλάκα μου… ε, για το κέφι της παρέας. Σιγά σιγά δέσαμε και με τον Τσάντο και πήραμε τη θέση των παλιότερων, αναγνωριστήκαμε, πώς να το πούμε… Μπορώ να πω ότι, εγώ με κανά δυο τρία άτομα της σειράς μου κρατήσαμε τους ζουρνάδες ζωντανούς και θα βοηθήσω ακόμα, το κατά δύναμη!
Πάσχα του 2026 ολοκλήρωσες τον γήινο κύκλο κυρ Μπάμπη…
Τυχεροί που σε συναντήσαμε, επηρεαστήκαμε από τη λαϊκή θυμοσοφία σου, μάθαμε από την τεχνογνωσία σου, γελάσαμε με το έμφυτο χιούμορ σου…
Αιωνία σου η μνήμη!”
Nίκος Βητσόπουλος
