Nίκος Παπαπέτρος: ”Στον δίκαιο που πέσατε αγώνα……….Μην τους ακούτε σας λένε ψέμματα”.

”Μία μέρα σαν χθες, πριν 85 χρόνια, οι Γερμανοί κατακτητές κατέλαβαν την Αθήνα. Είχαν ήδη, από τις 6/4/1941, εισβάλει στην Ελλάδα, παρά την αντίσταση των Ελλήνων στα οχυρά Ρούπελ. Κάποιοι στην Αθήνα, που στη συνέχεια πλαισίωσαν και τον κρατικό μηχανισμό, τους υποδέχθηκαν ως θριαμβευτές. Δεν ήταν βέβαια ο Ελληνικός λαός. Το τι ακολούθησε είναι γνωστό. Η επίσημη (!) Ελληνική κυβέρνηση, μετά του βασιλέως, αναχώρησε για την Αίγυπτο, στη θέση της δε οι Γερμανοί διόρισαν τη δική τους (από Έλληνες φυσικά, προβεβλημένους καθηγητές μάλιστα) και έμεινε ο λαός ν’ αντισταθεί, μόνος και εγκαταλελειμμένος. Ο οποίος ανέδειξε και τους πρωτοπόρους ηγέτες του, που όμως μετά τη λήξη του πολέμου δεν έτυχαν της αναγνώρισης από την πατρίδα, για την οποία αγωνίστηκαν. Το αντίθετο μάλιστα.

Οι εισβολείς, όπως γίνεται πάντα, και τότε προέτρεπαν τους πολίτες σε συνεργασία, καλώντας τους μάλιστα να κάνουν και προτάσεις (sic !), για το καλό τους τάχα…., αλλά σίγουρα γι’ αυτό των κατακτητών, που βέβαια, ως αποτέλεσμα θα είχαν – και είχαν – την μεγαλύτερη υποδούλωσή τους. Γνωρίζοντας τους μηχανισμούς κυριαρχίας, οι στοχεύσεις των κατακτητών ήταν πολύ συγκεκριμένες. Επιβολή του φόβου με βασανισμούς και εκτελέσεις, συλλογική ευθύνη για την αποτροπή αντίστασης, ανεύρεση δοσιλόγων – προθύμων (που δυστυχώς βρέθηκαν), έλεγχο της οικονομίας (που τελικά τη διέλυσαν) και έλεγχο της ενημέρωσης (που επίσης πέτυχαν).

Η πιο χαρακτηριστική φράση της πρώτης ημέρας εισβολής στην Αθήνα είναι αυτή του εκφωνητή του ραδιοφωνικού σταθμού Αθηνών : «Σας μιλάει ο ραδιοφωνικός σταθμός Αθηνών. Σε λίγο δεν θα είναι Ελληνικός. Θα σας λένε ψέματα. Μην τον ακούτε…». Στους ήρωες αντιστασιακούς, που «στον τίμιο έπεσαν αγώνα», ο ελάχιστος φόρος τιμής σήμερα, είναι, για την αιωνιότητα της μνήμης τους, η θύμηση ότι η υποταγή, ο συμβιβασμός ή η αδιαφορία και η μη συμμετοχή δεν σώζουν. Υποδηλώνουν περισσότερο. Και ένα ακόμη (για σήμερα) : «Μην τους ακούτε… σας λένε ψέματα..»”.