Πέθανε ο Δημήτριος Καλλιγάς ο οποίος υπήρξε διοικητής της 111 Πτέρυγας Μάχης Νέας Αγχιάλου στη δεκαετία του 1990. Τον θάνατό του γνωστοποίησε ο γιος του που έγραψε τα παρακάτω συγκινητικά λόγια:
”Την Περασμένη Παρασκευή 17 Ιουλίου έχασα τον ήρωά μου. Το μπαμπά μου. Oσα χρόνια και να πέρασαν εγώ τον θυμάμαι πιλότο, αεροπόρο, όπως στη φωτογραφία. Η Ζωή είναι ιστορίες και αναμνήσεις. Μερικές ιστορίες λοιπόν για τον Aνθρωπο Δημήτριο Καλλιγά.
Κι εγώ ήθελα να γίνω πιλότος. Οταν δεν μπόρεσα να μπω στη σχολή Ικάρων επειδή είχα μυωπία μου είπε το εξής με τη σοφία που τον διέκρινε στα σημαντικά πράγματα: «αγόρι μου έχεις πολλές επαγγελματικές ειρηνικές μάχες να δώσεις και είναι πολύ πιο ενδιαφέρουσες από το να είσαι πιλότος. Αλλωστε είσαι υπερβολικά καλός στρατιώτης για να πας στην Πολεμική Αεροπορία». Με αυτή τη φράση ξέχασα το όνειρο μου να γίνω πιλότος και δεν το μετάνιωσα ποτέ. Ηταν 1995 και στις πρώτες μέρες που είχε πιάσει δουλειά σαν Διοικητής της 111 πτέρυγας μάχης στην Αγχίαλο Βόλου, πλημμύρισε όλη η μονάδα, με εκατοντάδες οικογένειες που μπήκαν σε κίνδυνο. Εσωσε με τα ίδια του τα χέρια δύο παιδιά και μια μητέρα που παραλίγο να πνιγούν από τα νερά. Είπε στη μητέρα των παιδιών «δώσε μου τα παιδιά και πήδα. Μη φοβάσαι». Ηταν υπεύθυνος οικονομικών στην πολεμική αεροπορία κάπου στο 1999 στο Γενικό Επιτελείο Αεροπορίας. Από τους διαδρόμους ακούγονται φωνές πολλές. Βγαίνει έξω να δει τι γίνεται. Ηταν ένας προμηθευτής που είχε έρθει να παραπονεθεί γιατί η Πολεμική Αεροπορία δεν τον είχε πληρώσει για πολλούς μήνες. Τον ρώτησε ο πατέρας μου «πόσα σου χρωστάει η αεροπορία άνθρωπέ μου;» Και απαντάει αυτός «400 χιλιάδες δραχμές» (περίπου 2000 ευρώ σε σημερινά λεφτά). Ο πατέρας μου έβγαλε από την τσέπη του 400 χιλιάδες δραχμές και του τα έδωσε. Ο πατέρας μου μόλις είχε πληρωθεί το μισθό του σε μετρητά. Ο προμηθευτής έμεινε με ανοιχτό το στόμα όπως και όλοι οι υπάλληλοι που ήταν παρόντες. Σε κάποια στιγμή έγινε Διοικητής του Ε.Κ.Α.Ε (Εθνικό Κέντρο Αεράμυνας της Ελλάδας). Εκεί καθοδηγούν και «βλέπουν» όλα τα αεροπλάνα της χώρας. Ενα από τα πράγματα που είπε στους κυρίως εργαζόμενους εκεί ήταν, «αν ήξερα ότι εσείς είστε από κάτω όταν ήμουν μάχιμος πιλότος δεν θα πετούσα ποτέ». Ηταν σκληρός με συγκεκριμένα θέματα και χωρίς πολλά πολλά όταν θέτονταν θέματα ασφάλειας και ηθικής. Δεν δίσταζε δευτερόλεπτο να πει αυτό που ήταν δίκαιο και σωστό και το πιο σημαντικό, να πράξει γι’αυτό. Φεύγοντας από το Ε.Κ.Α.Ε μετά από δύο χρόνια έκανε γερές αλλαγές για την ασφάλεια των πτήσεων. Οταν βρήκα τη γυναίκα των ονείρων μου, μου είπε με απαράμιλλη σοφία πριν παντρευτώ, «η οικογένεια που δημιουργείς τώρα είναι πιο σημαντική από την οικογένεια από την οποία έρχεσαι». Μια φράση που έλεγε συνεχώς και την κρατάω μέσα μου σαν τη μεγαλύτερη σοφία που έχω ακούσει ποτέ είναι, «όσο τα λίγα είναι πολλά, είναι δική μας η ζωή». Είναι στίχος της Ευανθίας Ρεμπούτσικα. Αφιέρωσε τα τελευταία χρόνια της ζωής του να φροντίζει τη γυναίκα του, τη μητέρα μας. Σπάνια δεχόταν βοήθεια. Με το ζόρι δέχθηκε λίγη βοήθεια τον τελευταίο χρόνο. Δεν το λέω για καλό. Αλλά έτσι ήταν. Η αφοσίωση στο καθήκον, στον άνθρωπό του, με επιμονή και υπομονή, θα μείνουν για πάντα χαραγμένα στην καρδιά και στο μυαλό μου. Καλό ταξίδι μπαμπά. Θα τα ξαναπούμε. Εχω πολλά να κάνω και να ζήσω ακόμα και θα πρέπει να περιμένεις πολύ για να με ξαναδείς από κοντά. Εχεις απίστευτη υπομονή και ξέρω ότι θα περιμένεις, αλλά θα τα ξαναπούμε. Να λέμε ιστορίες και να αναλύουμε τον κοινωνικό και πολιτικό ιστό της κοινωνίας που ζούμε και να λέμε αεροπορικές ιστορίες, ιστορίες ζωής. Σ’ αγαπώ από εδώ έως την άλλη άκρη του κόσμου και πάλι πίσω. Η κηδεία του θα γίνει στον Ιερό ναό της Αναστάσεως του Χριστού, στις 18:30, Ναυρίνου 141, Καλαμάτα, στις 22 Ιουλίου.”
Πηγή: iSTIGMES
Νίκος Βητσόπουλος
