Ελευθερία Γκιαμπιρτόνε εθελόντρια της Λέσχης Ειδικών Δυνάμεων Μαγνησίας: Ο εθελοντισμός δεν ζητάει χειροκρότημα αλλά καρδιά και φαίνεται στις πράξεις, όχι στα λόγια.

”Σήμερα αποφάσισα να γράψω λίγα λόγια. Όχι γιατί θέλω να αποδείξω κάτι σε κάποιον και σίγουρα όχι γιατί ψάχνω ένα (μπράβο). Αποφάσισα να γράψω γιατί τις τελευταίες μέρες άκουσα κάποια σχόλια που με στεναχώρησαν και ένιωσα την ανάγκη να πω αυτό που έχω μέσα μου.

Ακούω να λένε ότι οι εθελοντές είμαστε μόνο για τις φωτογραφίες, για τη μόστρα ή για να μας βλέπει ο κόσμος. Ξέρετε κάτι; Αν ήταν έτσι, κανείς μας δεν θα άφηνε το σπίτι του, την οικογένειά του, τη δουλειά του ή τον προσωπικό του χρόνο, οποιαδήποτε ώρα, για να τρέξει εκεί που υπάρχει ανάγκη.

Εγώ μιλάω γι’ αυτό που ζω. Δεν μιλάω για όσα άκουσα. Μιλάω για όσα βλέπω και ζω κάθε μέρα μέσα στην ομάδα μου.

Και θέλω να πω κάτι που θεωρώ πολύ σημαντικό. Για μένα δεν υπάρχουν “καλύτερες” και “χειρότερες” ομάδες. Δεν υπάρχει ανταγωνισμός στον εθελοντισμό. Όλες οι ομάδες που προσφέρουν, όπου κι αν βρίσκονται, έχουν τον ίδιο σκοπό,, να βοηθήσουν. Μπορεί να φοράμε διαφορετικές στολές ή να ανήκουμε σε διαφορετικές ομάδες, αλλά όταν υπάρχει ανάγκη είμαστε όλοι στην ίδια πλευρά. Είμαστε όλοι εθελοντές και αυτό από μόνο του αξίζει σεβασμό.

Ο εθελοντισμός δεν είναι διαγωνισμός. Δεν καθόμαστε να μετρήσουμε ποιος έσβησε τις περισσότερες φωτιές ή ποιος έκανε τα περισσότερα περιστατικά. Ο σκοπός μας είναι ένας,, να βοηθήσουμε τον συνάνθρωπο. Αυτό έχει αξία και τίποτα άλλο.

Θέλω όμως να πω και κάτι για τον αρχηγό μας, τον. κ. Βασίλη. Είναι ένας άνθρωπος που πραγματικά αξίζει τον σεβασμό όλων. Είναι διαθέσιμος όλο το εικοσιτετράωρο. Όπου χρειαστεί, θα είναι εκεί….Δεν κοιτάζει ώρα , δεν κοιτάζει αν είναι κουρασμένος, δεν κοιτάζει αν έχει αφήσει πίσω την οικογένειά του. Το κάνει γιατί αγαπάει πραγματικά αυτό που κάνει και το αποδεικνύει εδώ και χρόνια με τις πράξεις του, όχι με τα λόγια….

Γι’ αυτό με στεναχωρεί , όταν άνθρωποι που δεν μας γνωρίζουν βγάζουν εύκολα συμπεράσματα. Είναι πολύ εύκολο να κρίνεις από μια φωτογραφία στο Facebook. Πίσω όμως από κάθε φωτογραφία υπάρχουν αμέτρητες ώρες προσφοράς, κούρασης, εκπαίδευσης, ξενύχτια και αγωνίας που κανείς δεν βλέπει.

Πολλοί μου είπαν: Ελευθερία, άφησε τους να λένε…. Ίσως να έχουν δίκιο. Αλλά δεν μπορούσα να μη μιλήσω. Όχι γιατί θίχτηκα εγώ προσωπικά, αλλά γιατί ένιωσα ότι αδικήθηκαν άνθρωποι που δίνουν την ψυχή τους χωρίς να ζητούν τίποτα.

Ευτυχώς ο καθένας μπορεί να έχει τη γνώμη του. Αυτή είναι η δική μου. Δεν θέλω να αλλάξω τη γνώμη κανενός. Θέλω μόνο, πριν κρίνετε έναν εθελοντή, να σκεφτείτε για μια στιγμή τι μπορεί να έχει αφήσει πίσω του για να βρεθεί δίπλα σε κάποιον άγνωστο που έχει ανάγκη.

Εγώ είμαι περήφανη που είμαι εθελόντρια. Περήφανη για την ομάδα μου. Περήφανη για τον αρχηγό μας. Αλλά πάνω απ’ όλα είμαι περήφανη για όλους τους εθελοντές, … σε όποια ομάδα κι αν ανήκουν. Γιατί όταν χτυπήσει το τηλέφωνο, κανείς δεν σκέφτεται ποια στολή φοράει ο άλλος… Σημασία έχει ότι όλοι τρέχουμε για τον ίδιο λόγο!… να προστατεύσουμε, να βοηθήσουμε και να σταθούμε δίπλα στον συνάνθρωπό μας.

Στο τέλος της ημέρας, δεν είναι οι φωτογραφίες που μιλάνε. Είναι οι πράξεις. Και οι πράξεις δεν χρειάζονται ούτε φίλτρα ούτε αποδείξεις.

Σε όσους προσφέρουν αθόρυβα, σε όποια ομάδα κι αν ανήκουν, αξίζει μόνο ένας λόγος.

Σεβασμό…”